خیزید و خز آرید که هنگام خزان است
باد خنک از جانب خوارزم وزان است

آن برگ رزان بین که بر آن شاخ رزان است
گویی به مثل پیرهن رنگ رزان است

   پیرکی لال سحرگاه به طفلی الکن

   می شنیدم که همی راند بدین نوع سخن:

   کای زِ زُلفت صُ صُ صُبحم شا شا شام تاریک

   وی ز چِهرت شا شا شامم صُ صُ صُبح روشن

هوای باران شدن کرده ام

از آن بارانهای دور دست

از آن بارانها که می بینی

ابرها را با خود به زمین می کشند ها  !

از آن باران ها...

____________________

ادامه چندی بعد به امید خدا ...

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

گاه گاهی با سکوتی بی رمق
از مسیر یاد تو رد میشوم
مینشینم روزها در انتظار
قصه ای تکراری و بد میشوم

دیدم هزار سر را بر دار شانه هایت
حیف است من نباشم سر بار شانه هایت

ضحاک مار دوشم صدکاوه بغض دارم
با آن دو اژدهای خونخوار شانه هایت

باید فرو بریزم و ازنو بنا شوم
تا از رسوب کهنه تنی ها رها شوم
دیگر بس است در دژمرداب پا زدن
دیگر بس است جل وزغ آب ها شوم

آنقدر گریه می کرد
که نفهمید
بدنیا آمده بود

.

.

.

آنقدر گریه کردند

که نفهمیدند

از دنیا رفت

ماه برای قطره ای
لک زده صورتش ولی
مد بلند موجها
تا لب او نمی رسد

از غلامعلی اکبر نژاد

روی قبرم بنویسید، طرف شر بوده
قلمش تند و زبانش نوک خنجر بوده
طنز می گفت و از گفته ی خود راضی بود
گوش یک مستمعش باز و یکی کر بوده